[Anticipe rigardi la 90an SAT-Kongreson 14] Kandelrevolucio de multitudoj kaj absoluta demokratio (Amelano Ĵo)

[Anticipe rigardi la 90an SAT-Kongreson 14] Kandelrevolucio de multitudoj kaj absoluta demokratio (Amelano Ĵo)
[미리 보는 제90차 세계무민족성협회 대회 14] 촛불다중혁명과 절대민주주의 (조정환)

Ni invitas vin al La 90a SAT-Kongreso en Seulo/Gimpo!

Tutmondaj Progresemaj Sociaj Aktivistoj
sen interpretisto Rekte Komunikas per ESPERANTO!
Ni invitas vin en la 90a SAT-Kongreso kun Diskuto kaj Festo! 

Kandelrevolucio de multitudoj kaj absoluta demokratio

– Por absoluta demokratiigo de ĉiuj demokratioj


Amelano Ĵo(조정환, Joe Jeong Hwan; Ĝardeno de Multitudintelekto)

Je la 14:00 en la 30a(Dimanĉo) de Julio, 2017
Diamanta Halo ĉe Yakam Hotelo

*Antaŭ prelego, mi volas klarigi pri la termo ‘multitudo’: Esperantvortaroj ankoraŭ ne enhavas la vorton ‘multitudo’. En-Eo vortaro ĉefe tradukas la vorton al ‘homamaso’. Tamen mia uzado de multitudo ĉefe el la tradicio de Baruch Spinoza, Antonio Negri diferencas kun amaso. Termine ‘amaso’ estas karakterizita per la interna identeco. Kontraŭe, multitudo estas karakterizita per la interna diferenco inter unuopaj individuoj. El la unuopaj diferencoj, la komunaj rilatoj sen hierarkio inter ili povas iĝi. Do mi uzas la vorton ‘multitudo’ ĉi tia propra senco. Popolo povas dividiĝi laŭ la karaktero de sia politika evoluo al popolsubulo(신민), kiu subtenas la feŭdema monarkecon, popolamaso(대중), kiu vivas je la kapitalisma merkato, popolmultitudo(다중), kiu estas kreanta la senĉesajn rekomunigojn de diferencoj je la virtuala vivo. Mi komprenas en ĉi tiaj artikoloj la kandelkunvenulojn kiel popolmultitudoj. 

1. Dum la vespero de 29a de oktobro 2016, homoj kun kandeloj en mano alvenis en la Ĉungjeĉun placo kaj Guanghuamun placo de Seulo. La suma nombro de homoj, kolektita en la placoj ĝis 10a de marto, 2017 por eksigi la prezidenton, superas 16 milionojn. Ĉi tie estis inkludita diversaj tipoj da homoj, ekzemple infanoj kaj maljunuloj, adoleskantoj kaj maladoleskantoj, virinoj kaj viroj, riĉuloj  kaj malriĉuloj, koreanoj kaj fremduloj, grupoj kaj individuoj, studentoj kaj instruistoj, sennomuloj kaj famuloj, regullaboristoj kaj neregullaboristoj, dungintoj kaj maldungantoj. Pli ol 80% de koreoj, trans la diferencoj de generacio, hierarkio, sekso, dungo-situacio, organizo-nivelo, ktp, apogis la aserton de "tuja rezigno de prezidento Pak Kun Hje!” kion la kandelmultitudo sugestis.  Post la kandelamaskunveno en 2008, la tiel nomataj "progresemaj intelektuloj' disvastigis cinikismon pri kandelkunveno. Ili skribis, ke la kandelamaskunveno plenumis nenion, kaj ke kandelamaskunveno estis nur la agado de mezklaso kiu asertis la egalismon de hedonismo, kaj ke la ĉarmo de kandelamaskunveno estis la amasaj revemaj kapturnoj, kaj ke la kandelo estis nur la urba fantasmagorio, ktp. Konsiderante tiajn historiojn, la multitudaj eksplodaj mobilizoj kaj ĝiaj efektoj kio okazis en mallonga tempo ekde la fino de 2016 estis inundo kio forviŝis tiajn cinikismajn falsajn opionjn de intelektuloj. Mi klarigis konsistence kaj konkrete en miaj verkoj kiel <<La Sunsubiro de Imperio, La tempo de Kandelo>>(Galmuri eldonejo, 2003), <<La kandelo de Minervo>>(Galmuri eldonejo, 2009) kaj (<<La Absoluta Demokratio>>(Galmuri eldonejo, 2017), ke la kandelkunveno estis kaj estas la reala demokratia vivpovo de multitudo. La kandelkunveno aperis je la  Mison kaj Hjo Sun Rememora kunveno de 2002 en Koreio. Kaj poste ĝi reaperis ripete sur ĉiam pli granda skalo. La kandelkunveno gvidis la tutan popolan reflekton pri sociaj politikaj okazaĵoj. Finfine en 2017, ĝi kondukis al la rezigno de la koruptita  monarka prezidento. En ĉi punktoj, la kandelkunveno ne estis la revema fantasmagorio, sed la lumo revivigi la urbojn kaj la landon.

 

2. Kandelmultitudoj kondamnis la Pak-registaron, kiu erodis kaj detruis la publikan kampon. Ili kriis en unuiĝita voĉo "Ĉu ĉi tio estas ŝtato?!”. Originale ŝtato estas la organo kiu komisiiĝis la povon de popolmultitudo por promocii la feliĉon kaj intereson de popolmutitudo. Tamen en realo popolmultitudo estis la objeko de rabado de ŝtato kaj kapitalistoj. Cetere kiel la kazo de Seŭl ŝipo, senkulpaj multitudoj mortis pro la senrespondema ŝtato. Popolmultitudoj senĉese rezistas kontraŭ tio. Finfine kelkaj propopolmultitudemaj ĵurnaloj kaj elsendoj montris, ke Pak-registaro ŝanĝis al la instrumento de maljusteculoj, kiu enhavas kelkajn neleĝajn aŭtoritatulojn, grandajn kapitalistojn. Ili uzis la ŝtaton por akiri privatajn interesojn. Malgraŭ la malkovriĝo de tia maljusteco,  parlamentanoj hezitis decidon rekte denunci la Park-registaron. Anstataŭ denuco de prezidento Pak, la parlamento proponas la alternativon de neŭtrala kabineto. Ĉi tempe kandelmultitudoj gvidis la parlamenton al la senhezita denunco de prezidento. Kandelmultitudo kunvenis ĉiu semajnfine en larĝaj kvadratoj de naciaj ĉefaj metropoloj. Ili nombras maksimume 2.32 milionoj da homoj. Ilia rekta kunvena agado gvidas Konstitucio-tribunalon al la justa juĝado. Finfine la 10an de Marto 2017, Konstitucio-tribunalo decidis la eksigo de prezidento Pak, dirante ke "la popolmultitudoj estas la reala fonto de konstitucio kio estas la ekzistfonto de ĉiuj ŝtatorganoj." Kaj poste la akuzisto persekutis la eksan prezidenton kaj la instanco anoncis la enprizonigon de eksa prezidento. Ĝis tia tempo, parlamentanoj, justicanoj, akuzistoj rolas kiel la elektitaj aŭ asignitaj aristokratoj, kiuj premis kaj rabis la multitudojn. Tamen nun ili konfesas, ke ili mem estas la servistoj por popolamasoj. La demokratia vivpovo de kandelmultitudo estas ne la povo regi la aliajn homojn, sed la povo malkovri la veron, lumigi la vivon, dikti la estontan vojon de la mondo. Mi pensas, ke ĝi estas la politika povo de demokrata regento. Ĉar ĝi determinas la forton kaj limon de nuna ŝtatpolitiko, kio povas esti karakterizita kiel monarkpolitiko apogiĝata per aristokratpolitiko. Kandelpolitiko regentas ne nur la kunvenagadan rektdemokration de multitudo, sed ankaŭ reprezentdemokration de delegitoj (kompreneble kio ĝis nun funkciis kiel la instrumento de aŭtoritatuloj kaj kapitalistoj). Fare de la kandelpovo de multitudo, ne nur rektdemokratiaj kunvenoj kaj agadoj, sed ankaŭ reprezentorganoj ŝanĝis al la instrumento por etendi la feliĉon kaj intereson de popolmultitudo. Mi volas voki ĉian povon kiel absoluta demokratia povo de kandelmultitudo.

 

3. "Ĉu ĉi tio estas ŝtato?" estas evidente afekcia esprimo inkludi ĝemon kaj koleron. Sed samtempe ĝi estis bazita sur la intuicio, ke civitanaj mulitudoj havas komunajn rilatojn antaŭ ŝtato. Eĉ sub la povo de ekspluatado kaj prirabado, en la dimensio de produktado kaj reproduktado de vivo, ili estas konektantaj komune. Kaj virtuale ili konsistigas komunan kampon de vivo tra reciproka kunlaboro kaj cirkulado de kunlaborado. La devo kaj rolo de ŝtato estas realigi la virtualan komunan kampon al la aktuala politika publika kampo. Tamen, Pak registaro, anstataŭ konstrui politikan publikan kampon, tranĉis kaj dividis la komunan fluon de multitudaj vivoj. Cetere Pak registaro helpas Ĉoi Sun Sil-on, Samsung-on, kaj aliaj larĝajn entreprenojn private prirabadi la produktojn de la komuna kampo de multitudo. La ĝemo kaj kolrero de multitudo eksplodis antaŭ ĉi tia ŝoka perfido de Pak registaro. La kandelkunveno strebas por rekolekti la originalan virtualan kunlaboran reton kaj ĝian demokratian povon. Ĝi estas la strebo halti la privatan prirabadan agagon de nuna ŝtato kaj rekonstrui la ŝtaton al la direkto korespondi kun la komuna vivkampo de multitudo. Ĝi estas la kolektiva esprimo de revolucia konstituciiga volo. La tuja rezigno de prezidento Pak estas la minimuma politika kondiĉo por realigi la konstituciigan volon. Ĉar, tuja haltigo de privata regado, kiu estas farata en la kvazaŭa publika nomo necesas por korespondi  la ŝtaton al la ĉiutaga postulo de komunkampo. Kandelkunveno estas la rekta demokratia metodo por realigi la celon. Unuflanke la argumento de tuja rezigno de prezidento estas sugestita en la formo de negacio kiel "rezigno". Tamen aliflanke ĝi estas la esprimo de pozitiva deziro por konservi la komunkampon konstruita je la produkta kaj reprodukta procezo de socia vivo, kaj realigi la vivpolitikan komunumon kaj la ŝtatpolitikan publikan sistemon.

 

4. Tiam ŝtato funkcias ne kiel la publika organo por altigi la bonfarto de popolmultitudo sed kiel privata organo por prirabadi la riĉaĵoj produktita fare de popolmultituda laboro, kiu antaŭagadis rezolute por kuraci ĉi tian malsanon? Ili estas nek parlamentanoj, nek juĝistaroj, nek ĵurnalistoj! Aristokratiaj organoj antaŭmovadis por konservi iliajn meminteresojn. Nur Demokratia reto de vivkomunuma kampo de multitudo mem unue kaj rezolute agadis. Multitudoj de la vivkomuna kampo premis la aristokratiajn organojn kaj nobelajn personojn per la povo de grandega nombro de kunvenmultitudoj. Kaj ili faras la urbega kvadrato kiel plezura teatro per ilia belarta homa kapableco. La povo de agada multituda reto instigas la diĝitalan informan reton de SRS(Socia Reta Servo) kaj instituciajn komunikilojn vidi la vivon kaj mondon alimaniere kompare kun ĝis nuna vidpunkto. Pro tio, la tuta socio estas transformita al granda lernejo de  elreviĝo dum la kandelkunveno. Kiel tajfuno purigas maron per renversi marakvon, multitudkunveno je la kvadrato kaj marŝo tra la aŭtomobila vojo estas la revolucia povo kiu purigas la koruptan ŝtaton. Koreia Konstitucio manifestas, ke ”la suvereno apartenas al la popolo, kaj ĉiu potenco venas el la popolo"(paragrafo 2 de artikolo 1). Kaj poste la sama Konstitucio ankaû manifestas, ke “publikaj oficistoj estas servistoj por la tuta popolo kaj respondeca al la popolo"(paragrafo 1 de artikolo 7, ). Tamen tiaj Artikoloj kaj paragrafoj restas kiel la mortintaj leteroj. Tamen tiaj konstituciaj leteroj gajnas vivpovon el la agadpovo de multituda reto, kaj revivigas sin viglece dum la kandelkunveno. Popolmultitudoj, kiuj estis agnoskitaj kiel ekspolitika ekzisto, ne nur rifuzas la regadon de  monarko kaj aristokrato, sed ankaŭ prefere aperas kiel la regentpolitika subjekto, kiu denuncas ilian prirabadan fraŭdan agadon kaj ordigas la restarigon de vera demokratia publikeco. La esenco de ekspolitika aspekto estis la deziro de alipolitiko. La alveno de popolmultituda politiko el la pre-politika vivregiono ŝanĝis radike la pejzaĝon de la politiko kiu estis ĝistiame limiĝita je la regiono de ŝtato.

 

5. Post du monatoj ekde la maldungo de Pak el la pozicio de prezidento, Mun Ĵai In elektiĝis kiel prezidento de Sud-Koreio. Li estas taksita kiel demokratia politikisto. Do lia elektiĝo povas kompreniĝi kiel la kontinuo de regentpolitiko de popolmultitudo je la regiono de institucio, alivorte kiel unu institucia ringo de la regentpolitiko.  Kion signifas ĉi tio? Popolmultitudoj kun ilia kunvenagado diras al la tuta politika socio, ke la reprezentuma monarko nepre ne estas la transcenda suvereno, kiu estas apartita el popolmultitudoj. Popolmultitudoj ordonis, ke la reprezentuma monarko devas servi kiel la respondeca servanto al la tuta popolmultitudo, kiu estas la fonto de politika povo kaj la reala interna suvereno. Mun registaro nun montras sian strebon administri laŭ tia popolmultituda ordono. Dum la unuaj kelkdek tagoj post inaŭguro, la registaro plenumis multajn reformajn agadojn. Milite, la rapideco instali TAAAD(Termina Alta Alteco Area Defendo sistemo)-on je Sud-Koreio malrapidiĝis. Diplomate, la fifama Koreio-Japanio Interkonsento pri Japana Milita Seksa Sklavino suspendiĝis. Eduke, la historia teksto difiniĝi per ŝtato estas forigita. Teknike, Gori-regiona malnova nuklea centralo fermiĝis kaj la plano konstrui novan nukleajn centralojn nuliĝis. Jure, progresemaj juristoj aperis kaj koruptitaj juristoj foriĝis. Ekonomie, la strebo por altigi la salajron kaj doni la laborpostenon al junuloj estas progresanta. Sekse, la strebo nomigi virinajn oficistojn je alta administra pozicio estas altiĝanta. Politike, Mun registaro strebas por komunikiĝi kun popolmultitudo. Kaj tiel plu…….

Estontece, la konstitucio-reformo iĝos kiel ege granda problemo, kio efikas je tutan vivon de popolmultitudo. Ĉefe instituciaj partioj havas intereson nur pri la transformo de pov-strukturo. Pli konkrete, ili demandas en kiu la politika potenco centriĝos inter prezidento kaj parlamento. Tamen la plej grava problemo je popolmultitudo estas la rilato inter reprezentpovo kaj popolmultitudo mem. Fakte, nuna koreia konstitucio jam skribas, ke ofica reprezenta monarkumeco ne dependas de la regkapablo, sed de servkapablo por popolmultitudo. La politika servkapablo signifas la kapablon, kio transformas la aŭdaĵojn el la popolmultitudaj vivaj voĉoj al la politikaj decidoj, kaj la lernadaĵojn el la popolmultitudo al la politika instruado. Kvankam oni vidis ofte ĝis nun la pejzaĝojn en kioj, la elektitaj monarkoj kaj la elektitaj aŭ nomitaj aristokratoj pretendis kiel transcendaj reguloj. Kompreneble oni ne povus atribui la nuran kaŭzon de tia falsa aperado al la personeco de individuaj politikaj reprezentantoj. Nuna Konstitucio mem estas alia kaŭzo de tia falsa aperado. Ĉar nuna konstitucio de Sud-Koreio havas du kontraŭajn aspektojn. Unuflanke ĝi difinas popolmultitudon kiel la nura fonto de politika povo. Tamen aliflanke ĝi atribuigas la ĉiajn politikajn povojn al la reprezentuloj. "Leĝfara povo apartenas al la Nacia Asembleo"(Artikolo 40). Aŭ "Administra povo apartenas al la registaro estriĝi per prezidento"(paragrafo 4 de Artikolo 66). Kaj la Konstitucio apartenigas la iniciatpovon de konstitucio al nur parlamento kaj prezidento. Ĉi tiaj artikoloj aŭ difinaĵoj ekskludas la popolmultitudon, kiu estas la fonto de konstitucia povo el la leĝfarado kaj la aktuala politiko. Eĉ la nuna Konstitucio difinas, ke la bazaj rajtoj de popolo povas limiĝi laŭ la neceso de regantoj. La konstitucia popolsuvereneco estas erodiĝata per Konstitucio mem.

 

6. La progreso de kandelkunveno montris ke popolmultitudo mem estas la absoluta regentsubjekto, kiu estas interne ekzistanta en la monda vivo. Tamen nuna Konstitucio ne difinas ĉi tian fakton. Do popolmultitudo devas fari la reformotan konstitucion klare kaj konkrete manifesti ĉi tian fakton. Nur tiamaniere koreia politika socio povas solvi la kontraŭdiron inter manifestita popolsuvereneco kaj aktuala imperia monarksuverenado, kaj haltigi la konstitucian skuon pro kio prezidentoj  facile iĝas al krimuloj. Popolmultitudo devas lokiĝi kiel la fina instanco de konstitucia decido. Rekta demokratio kaj reprezenta demokratio ambaŭ devas konsideriĝi kiel la institucia aparato helpi kaj komplementi la multitudajn memdecidojn je la vivo. En ĉi vidpunkto sur kio la interna suvereneco de popolmultitudoj estas la vera absoluta demokratia povo, nuna necesaĵo de popolmultitudo estas la absoluta demokratia konstitucireformo al la direko, kio kombinas interkomplemente rektan demokration kaj reprezentan demokration.

Ĉi tie rekta demokratio funkcios kiel la aparato esprimi rekte la internan komunecon de multituda vivo. Kaj reprezenta demokratio funkcios kiel la aparato per kio reprezentantoj  reprezenti la multitudan komunecon kiel publika rilato inter civitanoj. Popolmultitudoj devas povi diskuti ĉiujn politikajn proponojn inkludi la leĝfaron. Kaj la decida rajto akcepti aŭ rifuzi la proponojn devas doniĝi al la popolmultitudo. Ĉi tio estas parto de rekta demokratio. Kaj popolmultitudo devas povi voki aŭ maldungi la reprezentulojn al la pozicio aŭ el la pozicio. Popolmultitudo devas povi memproponi la vivregulojn de diversaj niveloj, ekzemple, la Konstitucion aŭ leĝojn. Kaj ili devas povi diskuti kaj voĉdoni la proponitajn regulojn. Popolmultitudo devas povi espremi sin absolutlibere en la diferenco kaj diverseco. Antaŭ ĉio la bazaj rajtoj ne povas limiĝi en ĉiuj kazoj aŭ kondiĉoj.

 

7. La unua paŝo de kandela regenta politiko estas la demokratia alternado de monarka prezidento. Kvankam la nove elektita prezidento politikas bonkore por popolmultitudo, la konstitucia situacio en kio popolmultitudoj dependas de la bonintenco de prezidento ne esperebla. Ĉar la probabla sekva alterno de prezidento povas ŝanĝi la politikan fatalon de multitudo. Do renovigo de konstitucio estas la necesa kondiĉo por stabiligi la demokration. Sur ĉi tia vidpunkto, la dua paŝo de kandela regenta politiko devos esti krei konstitucie la sperteblan kondiĉon por publika bonpolitiko tra la publikigo de absoluta demokratia konstitucia volo de popolmultitudo. Por la respondo al ĉi demando, koreiaj kandelaj civitanoj jam proponas la rektan demokratian konstitucireformon. La proponoj de popolmultitudaj konstitucireformoj kontraŭas la konstitucireforma proponon, kiun la politikistoj  proponas. Ĉar la politikistoj havis intereson nur pri ŝtatpolitika povstrukturo. La popolmultitudaj proponoj estas esprimata diverse per diversaj civitanaj grupoj, ekzemple nomitaj de 'Civitana Konsilio', 'Civitana Asembleo', 'Civitana Suverena Asembleo' ktp. Ili celas ŝanĝi la nunan politikan procezon, kio funkcias de supro al subo. Do, ilia politika slogano estas "De subo al supro."

La tri fokusoj de rektdemokratia propono de civitanaj grupoj estas popoliniciato, popolvokado, popolvoĉdono. Ĉar ili povas konsideri kiel la aparato, kio povas minimumigi la kontingencan efikon de nuna reprezenta demokratio, korekti la eraron de ĝi, kaj tiamaniere transpasi la limo de ĝi. Tiele nun, la rektdemokratio estas proponata, ne kiel anstataŭigi la reprezentdemokratio, sed kiel komplementi ĝin. Eble ĝi estas certa, ke la institucio de popoliniciato kaj popolvoko povos bone funkcii por korekti kaj transpasi la problemojn, erarojn, kontingencefikojn, limojn de reprezenta demokratio. Cetere se ĉi tioj ligiĝus kun la civitana diĝita platformo, kiun kelkaj movademaj teknikaj grupoj jam eksperimentis dum la kandelkunveno, ili povus funkcii kiel la aparato komplementi la kunvendemokratio. Ĉar ili povus fari ĉiutage la suverenan agadon de multitudo transire la spacan limon de kvartala kunvendemokratio, kio estas la ĉefa tipo de la rektagado de popolmultitudo.

 

8. Vasta enkonduko de elementoj de rekta demokratio povus iĝi kondiĉo por la absoluta demokratia uzo de reprezenta demokratio. Tamen por realigi tion, la elmontro de interna absoluteco de la multitudaj konstituciaj povoj estas necesa. La interna logiko de multitudvivo, kion multitudoj proponas laŭ la deziro de sia vivo, kaj kreas per laboro kaj ago, estas ekzakte la logiko de absoluta demokratia konstitucio kaj principo de vivinterna konstituciismo. La propono de tuja rezigno de prezidento estis la rektagado, kiu estas bazita sur la korpsento pri la maljusteco de ŝtatpovo kaj sur la interna afekto de multitudvivo. Ĝi estas la funkcio de absoluta konstitucio, kio antaŭas la pozitivan leĝon. La radikala propono de tuja rezigno estis la esprimo de konstituciiga povo de popolmultitudo, kio fontigas la pozitivajn leĝojn. Kaj ĝi estas ne nur la absoluta konstituciiga ago, sed ankaŭ la interna konstituciisma ago.

 

9. Ĉi tia politika agado de popolmultitudo ne estas la nura modo de konstituciiga povo. Ĉiutaga ekonomia aŭ neekonomia laboro ankaŭ estas la sceno de konstituciiga povo de multitudo. Kiel mi jam aludis, la laboro ne nur signifas la malvastan sencan ekonomian laboron, t.e. salajrlaboron, sed ankaŭ la vastan sencan laboron, t.e. vivon mem. Markso difinis, ke laboro estas la homa agado, kiu faras la naturon taŭge por homoj. Fari la naturon taŭge por homoj signifas fari komunan ebenon inter diferencaĵoj. En ĉi senco, la laborado kaj vivado havas alian politikan karakteron. Do la triaj agadoj t.e. vivo-politiko-laboro trairas la donitajn diferencojn kaj kreas la novajn diferencojn. Tiamaniere iĝas la cirkulo inter tiaj triaj kampoj. Ĉi tio estas la absoluta konstituciiga procezo kiel la fonto de absoluta demokratio, alivorte la movado de absoluta konstitucio. Vivo kaj laboro estas miksita en la memmovado de absoluta konstituciigo, kaj politiko estas miksita kun vivo kaj laboro. En la vivpolitika laboro aŭ la vivlabora politiko, ĉiaj homoj estas samtempe politikistoj kaj laboristoj. Ĉiuj estas politikistoj je la kunveno kun Libereca-Parolstadio(자유발언대), Ĉiuloj-Komunejo(만민공동회), la pikedoj, flagoj, devizoj, ktp. Sammaniere je la absoluta demokratia vivpolitiko, ĉiuj estas laborpolitikistoj, politiklaboristoj. Je la absoluta demokratia konstitucio por instituciigi la vivpolitikon de multitudo, multitudo mem estas rekte politikisto. Sammaniere jene politikistoj reprezenti la multitudojn estas, kiel unu parto de multitudoj, samtempe politiklaboristoj, laborpolitikistoj servanta por multitudo. Por la reprezenta sistemo operacii efike en la kondiĉo en kio, multitudoj rekte estas politiklaboristoj, laborpolitikistoj, ĝi devas fontiĝi sur la konstituciiga volo(tiel nomata, popolkoro(민심) aŭ popolopinio(민의)), kio estas formiĝota pere de elReta multituda politika platformo kaj enReta mutituda politika platformo. Reprezentuloj povas plenumi la konfiditan demokratian politiktaskon tiam, kiam ili ne disiĝas de la multituda konstitucia volo. Tiam ili eliĝas de la limo de konfido, ili devas maldungiĝi per popolmutitudo mem. La enspezo de reprezentaj politiklaboristoj devas limiĝi sub la averaĝa enspezo de multitudoj. En la liberreprezenta sistemo en kio, reprezentuloj disiĝas libere de elektuloj, reprezentaj politikistoj proprigas kaj ĝuas la politikan luon. En la absoluta demokratia sistemo, la politika luo devas solviĝi, repropriĝi, sociiĝi por universala baza enspezo de multitudo. Tiamaniere absoluta demokratio povas funkcii kiel la povo kaj aparato de demokratiigo de la reprezenta demokratio, la rekta demokratio, la kunvena demokratio, la ĉiutaga demokratio, ktp. Absoluta demokratiigo de ĉiuj demokratioj pere de absoluta konstituciiga poveco kaj konstitucia volo de popolmultitudo, ĉi tio estas la vojo, kion kandel-multitud-revolucio de 2016/7 de Sud-Koreio indikas al mondhomaro.

 

 

* Se vi havas demandon pri la prelego, bonvole sendu mesaĝon al OKK : paze23@gmail.com
Ni bonvenigas la antaŭe skribitan demandon al prelegantoj! 

 

Aliĝu nun al la 90a SAT-Kongreso!

Reta Aliĝilo: http://sat90.org/caldera_forms_preview/

 

 SAT(Sennacieca Asocio Tutmonda) estas la plej grava tutmonda organizaĵo de laboristaj esperantistoj. Ĝi estas asocio, kiu celas faciligi la translingvajn kaj transnaciajn rilatojn inter tiuj homoj, kiuj luktas por mondo sen klasa nek alitipa ekspluatado. SAT celas per konstanta uzado de Esperanto kaj ĝia mondskala aplikado, helpadi al la kreado de racie pensantaj spiritoj, kapablaj bone kompari, ĝuste kompreni kaj prijuĝi ideojn, tezojn, tendencojn kaj sekve kapablaj elekti memstare la vojon, kiun ili opinias plej rekta, aŭ plej irebla por la liberigo de sia klaso kaj forkonduko de la homaro al kiel eble plej alta ŝtupo de civilizo kaj kulturo.

#La 90a SAT-Kongreso #Seulo #Gimpo #Koreio #Yakam Hotel #2017 #Esperanto #Sennacieca Asocio Tutmonda #Maldekstrema Movado #Socia Movado #Ekologiismo #Verdulo #Verda Partio #Vegetarano #Ĉielarko #Genro-diverseco #Sennaciismo #Liberpenso #Libero de Konscienco #Ateismo #Liberecano #Anarkiismo #Demokratio #Komunismo #Distribua Ekonomio #Feminismo #Laborista Movado #Marksismo #Pacismo #Eldona Fako Kooperativo #Lingva Egaleco #Homa Rajto #Junulara Movado #Kultura Diverseco

 

촛불다중혁명과 절대민주주의

– 민주주의의 절대적 민주화

조정환(다중지성의 정원)

제90차 세계무민족성협회 대회 발표 및 토론 일정

2017년 7월 30일(일) 오후 2시 – 4시
약암호텔 다이아몬드 홀 

2016년 10월 29일 저녁 메트로폴리스 광장이 있는 청계천으로 촛불을 든 사람들이 하나둘 모여들었다. 2017년 3월 10일 대통령을 파면시키기까지 광장에 집결한 사람들의 수는 주지하다시피 1600만을 넘는다. 여기에는 어린이와 노인, 청년과 장년, 여성과 남성, 가난한 사람들과 부유한 사람, 내국인과 외국인, 단체와 개인, 학생과 교사, 무명인과 유명인, 정규직과 비정규직, 노동자나 자영업자 등 온갖 유형의 사람들이 포함되어 있었다. 세대, 계층, 성별, 고용상태, 조직수준 등의 차이를 넘어 한국인 80% 이상의 사람들이 이 촛불흐름에 동조하고 ‘박근혜 즉각퇴진’이라는 촛불의 주장을 지지했다. 2008년 촛불집회 이후 이른바 ‘진보지식인’발 촛불 냉소주의가 확산된 이후 8년만이다. 그들은, 촛불이 이룬 것은 아무 것도 없다, 촛불은 쾌락의 평등주의를 주장하는 중간계급의 행동에 불과했다, 촛불의 매혹은 군중이 자아내는 몽환적 현기증이었으며 촛불은 도시의 환등상에 지나지 않았다고 주장했었다. 이런 역사를 고려하면 2016년 말부터 짧은 시간에 이루어진 이 폭발적인 다중결집과 그것의 파급효과는 그러한 냉소적 억견들을 쓸어버리는 홍수와 같은 것이었다. 󰡔절대민주주의󰡕(갈무리, 2017)에서 구체적으로 서술한 것처럼, 그것은 2002년 미선·효순 추모촛불집회 이후 단속적으로 그리고 점점 더 큰 규모로 출현하여 사회적 사건들에 대한 전 국민적 성찰을 이끌어내고 2017년에는 마침내 부패한 선출군주의 폐위를 이끌어 낸 촛불집회가 몽환적인 도시의 환등상이 아니라 도시와 국가를 되살리는 실재하는 민주주의적 활력임을 보여주기에 충분한 것이었다.

촛불다중은 ‘이게 나라냐’라고 외치며 국가로 대표되는 공공장이 잠식되어 해체된 것에 대해 한 목소리로 규탄했다. 국민의 이익과 행복을 도모한다는 명분으로 국민들의 권력을 위임받은 국가가 소수의 비선실세들, 권력자들, 재벌들 등이 사익을 도모하는 도구로 변질되어 국민다중의 삶을 약탈하고 있음이 명백히 드러났기 때문이다. 촛불다중은, 중립내각 등의 미봉책으로 문제를 수습하려는 국회를 비판하면서 국회가 탄핵의 길로 나아가도록 압박했다. 집회망을 통해 연결된 다중의 직접행동은 헌법재판소로 하여금 박근혜 정부 아래에서 권력과 재벌의 약탈 대상이었던 바로 그 국민다중들이 “대통령을 비롯한 모든 국가기관의 존립근거인 헌법을 만들어내는 힘의 원천”임을 만천하에 인정하지 않을 수 없도록 만들었다. 선출된 군주나 선출된 귀족들, 심지어 임명된 귀족들의 권력조차도 국민다중들의 민주적 권력에 종속된 것임을 스스로 고백하도록 만든 것이다. 촛불의 민주적 활력은 이처럼 타자를 지배하는 힘이 아니라 세상을 밝혀 진실을 드러내고 진로를 가리키는 힘이었다. 그것은 군주정치와 귀족정치 너머에서 그것들의 가능성과 한계를 규정하는 민주적 섭정의 정치력이었고 집회적 직접민주주의를 활성화하면서 국민다중에서 유리된 대의민주주의를 국민다중의 정치적 도구로서 재결합하고 재배치하는 절대적 자치력이었다.

‘이게 나라냐’는 분명 정동적 표현, 즉 탄식이자 분노였다. 하지만 동시에 그것은 국민다중의 공통됨에 대한 직관에 근거한 것이었다. 사람들은 착취와 약탈의 권력 아래에서도 삶의 생산과 재생산의 차원에서는 서로 연결되고 상호협력과 그 협력들의 순환을 통해 삶의 공통장들을 구성해 간다. 그런데 국가가 공적 기능을 발휘하여 삶의 그 잠재적 공통장들을 정치적 공공체로 구축하기는커녕 오히려 삶의 공통장의 흐름을 절단하고 그 공통장들의 생산물에 대한 사적 약탈을 조장, 기획, 실행한다는 충격적 진실 앞에서 터져나온 것이 그 불복종적 분노의 정동이었다. 촛불집회는 국민다중이 삶의 공통장의 잠재적 협력망과 그것의 민주적 원천력을 회집하여 현행적 국가의 사적 약탈행위를 중단시키고 국가를 그 공통장에 조응하는 방향으로 재구성하려는 새로운 헌법의지의 분출이었다. 박근혜 즉각퇴진은 그 의지를 실현하기 위한 최소한의 조건, 즉 정치적 최소강령이었던 셈이다. 국가를 공통장의 요구에 조응시키기 위해서는 공적 가명으로 수행되는 사적 통치의 즉각적 중단이 우선 필요했기 때문이다. 그 목적을 달성하는 방법이 공통장 다중의 직접적 회집행동, 즉 촛불집회였다. 즉각퇴진의 요구는 ‘퇴진’이라는 부정의 방식으로 제기되었지만 그 이면에서는 사회적 삶의 생산과 재생산 과정에서 구축된 공통장을 방어하고 그 잠재력을 근거로 삶정치적 공통체와 국가정치적 공공체를 현실화시키려는 긍정적 욕동의 표현이었다.

국가가 국민다중의 복리를 증진시키는 공공적 기능을 수행하기는커녕 사적 약탈기관으로 변질됨으로써 삶-공통장의 생산력을 위축시키는 족쇄로 되어버렸을 때, 이 사태를 치유하기 위해 적극적으로 행동에 나선 것은 의회나 사법부 혹은 언론에 포진한 귀족들이 아니라 삶공통장의 민주적 네트워크 그 자체였다. 삶-공통장의 다중들은 거대한 수의 힘으로 귀족적 기관들을 압박했고 예술인간적 역능으로 메트로폴리스 광장들을 유쾌한 극장으로 만들었다. 행동하는 다중네트워크의 힘은 디지털정보네트워크인 SNS는 물론이고 제도언론들까지 삶과 세계를 지금까지와는 다르게 보도록 자극함으로써 사회 전체를 거대한 각성의 학교로 만들었다. 태풍이 바다를 뒤집어 정화시키듯이 그것은 부패한 공론장을 뒤집어 정화하는 혁명적 역능이었다. ‘주권은 국민에게 있고 모든 권력은 국민으로부터 나온다’(1조2항), ‘공무원은 국민전체에 대한 봉사자이며, 국민에 대하여 책임을 진다’(7조1항) 등 지금까지 사문화되었던 헌법조문들이 다중네트워크의 행동력으로부터 생명력을 얻어 생생한 조문으로 되살아났다. 탈정치적 존재로 인지되어 왔던 국민다중들이 군주와 귀족들의 통치를 거부할 뿐만 아니라 오히려 그들의 약탈행동과 비리에 대한 탄핵과 진정한 민주적 공공성의 회복을 명령하는 섭정정치의 주체로 나타나면서 정치의 풍경은 크게 달라졌다.

대통령 박근혜의 파면으로 인해 치러진 2017년 5월 9일의 대선과 문재인의 선출은 촛불다중의 섭정정치의 연속이자 그 일환으로 이해할 수 있다. 회집행동을 통해 다중은, 군주는 국민다중에서 분리된 초월주권자여서는 안 되며 실제적 내재주권자이자 모든 권력의 원천인 국민다중 전체에 대한 책임 있는 봉사자로 복무해야 한다고 명령했다. 우리는 이제 막 시동된 문재인 정부에게서 이러한 명령을 따르려는 노력을 본다. 현행 헌법도 이미 공무적 군주다움이 군림(지배)에 있는 것이 아니라 봉사에 있다고 말하고 있다. 정치적 봉사는 국민다중의 목소리에 대한 경청을 발언으로 전화하고, 국민다중으로부터의 배움을 가르침으로 전화하는 능력이다. 그런데도 우리는 선출된 군주들이나 선출직 임명직 귀족들이 지금까지 초월적 군림자로 행세하는 모습을 자주 보아왔다. 이러한 현상의 원인을 개개 군주들의 인성이나 인격 탓으로만 돌릴 수는 없다. 현행 헌법이 국민다중을 권력원천으로 정의하면서도 실제로는 대의권력자들에게 모든 권력을 귀속시키는 다른 얼굴을 갖고 있다는 사실을 주목해야 한다. ‘입법권은 국회에 속한다’(40조), ‘행정권은 대통령을 수반으로 하는 정부에 속한다.”(66조4항)는 조항들이나 헌법개정발의권은 국회와 대통령에게 있다는 규정들은 헌법적 힘의 원천인 국민다중을 입법과 정치로부터 체계적으로 배제시킨다. 심지어 국민다중은 기본권마저 필요에 따라 제한될 수 있는 취약한 헌법적 처지에 놓여 있다.

촛불은 국민다중이 삶에 내재하는 절대적 섭정주체임을 보여주었다. 이 사실을 헌법적으로 명시하고 구체화하는 것만이 선언된 국민주권과 현실의 제왕적 대통령제의 모순에서 야기되어온 온갖 문제를 해소하는 방안일 것이고 우리 정치의 헌법적 동요를 중단시킬 수 있는 방법일 것이다. 국민다중은 모든 헌법적 결정의 최종심으로 일관되게 정위되어야 한다. 그리고 직접민주제와 대의민주제 모두는 다중들이 삶에서 내리는 자기결정을 돕고 보완하는 제도장치들로 간주되어야 한다. 그러므로 지금 필요한 것은 국민다중의 내재적 주권이 절대민주적 역량이라는 관점에서 직접민주제와 대의민주제를 상호보완적으로 결합하는 방향의 절대민주주의적 개헌이다. 여기서 직접민주제는 다중이 삶의 내재적 공통성을 직접적으로 표현하는 장치로 기능할 것이며 대의민주제는 대의자들이 그 공통성을 공공성의 체계로 재현하는 장치로 기능할 것이다. 입법을 포함한 모든 대의적 결정들은 국민다중에 의해 토의되고 거부될 수 있어야 하며 그릇된 대의자들은 국민다중에 의해 소환되고 해임될 수 있어야 한다. 국민다중은 헌법과 법률 등 다양한 수준의 삶의 준칙들을 스스로 제안하고 토론하고 표결할 수 있어야 한다. 국민들은 완전한 이질성과 다양성 속에서 절대적으로 자유롭게 자신을 표현할 수 있어야 할 것이다. 국민의 기본권은 어떤 조건에서건 제한될 수 없어야 할 것이다.

촛불섭정의 첫 단계는 군주의 민주적 교체였다. 하지만 국민다중이 군주의 선의에 자신의 삶을 의존하는 헌법적 상태는 끝나야 한다. 그러므로 촛불섭정의 둘째 단계는 절대민주적 헌법의지의 공론화를 통해 공공적 선정의 경험조건을 헌법적으로 창출하는 것이어야 할 것이다. 이 물음에 대한 답으로 시민들이 이미 추구하고 있는 것은 권력구조 개헌과는 질적으로 다른 직접민주주의 개헌 요구이다. 그 요구들은 시민평의회, 시민의회, 시민주권회의 등의 단체들을 통해 다양한 방식으로 표현되고 있다. 이들은 하향적 구조의 현행의 정치과정을 상향적으로 바꾸는 것을 지향한다. 이들의 직접민주주의적 요구의 초점은 국민발안, 국민소환, 국민표결로 모아지고 있다. 이것들은 지금의 대의민주주의가 갖는 한계를 극복하며, 그것의 부작용을 최소화하고, 오류를 시정할 수 있는 장치들이기 때문이다. 직접민주주의 요구가 대의민주주의를 대체하는 것이 아니라 그것을 보완하는 것으로 제기되고 있는 것이다. 국민표결에 기초한 국민발안과 국민소환 제도가 대의민주주의의 한계, 부작용, 오류 등의 문제점을 시정하는 순기능을 하리라는 것은 분명하다. 나아가 이것들이 현대의 디지털기술을 기초로 하는 시민정치플랫폼 형태와 결합될 때, 다중의 직접행동의 총화인 광장 집회민주주의가 갖는 시간적 공간적 제약을 넘어 다중의 주권행동을 일상화함으로써 집회민주주의를 보완하는 기능도 할 수 있을 것이다.

직접민주제의 폭넓은 도입은 대의제의 절대민주제적 이용을 위한 조건이 될 수 있을 것이지만 그것은 다중의 제헌권력의 내재적 절대성의 발휘를 전제로 한다. 다중이 삶의 필요에 따라 요구하고 노동과 활동으로 창조하고 구성하는 삶의 내재적 논리가 절대헌법의 논리이고 삶내재적 법치주의의 원리이다. 즉각퇴진의 요구는 권력의 불의에 대한 생명의 체감과 삶의 내재적 정동에 기초한 직접 행동이었다. 그것은 실정법 이전의 절대헌법의 작용이었다. 촛불다중의 즉각퇴진 요구는 실정법을 근거 짓는 제헌권력이자 절대헌법적 행동이고 내재적 법치주의의 행동이었다.

국민-다중의 이러한 정치적 행동만이 제헌권력의 유일 양태가 아니다. 임금노동을 뜻하는 협의의 노동만이 아니라 광의의 노동, 삶과 동의어로 된 노동이 다중의 제헌권력의 가장 직접적인 무대이다. 맑스는 자연을 인간에게 적합한 것으로 만드는 인간활동을 노동으로 규정했다. 자연을 인간에게 적합한 것으로 만든다는 것은 이질적인 것들 사이에서 공통의 지평을 만든다는 것을 의미한다. 이런 의미에서 삶으로서의 노동은 정치적인 성격을 갖는다. 그러므로 삶-정치-노동은 차이를 횡단하면서, 그리고 새로운 차이를 생성하면서 부단히 완전하게 되어가는 내재적 공통되기의 과정이고 더 큰 공통적인 것의 생산활동이다. 이것이야말로 절대민주주의의 근거로서의 절대적 구성, 절대헌법의 운동이다. 이 절대헌법의 자기운동 속에서 삶-노동은 정치와 뒤섞이며 정치는 삶-노동과 뒤섞인다. 이러한 삶정치적 노동, 삶노동적 정치 속에서는 누구나 정치가이며 누구나 노동자이다. 촛불 자유발언대와 만민공동회, 그리고 피켓․깃발․구호와 함께하는 집회에서 누구나 정치가이듯이, 절대민주주의적 삶정치에서는 누구나 노동-정치가, 정치-노동자이다. 다중의 삶정치를 제도화한 절대민주주의 헌법에서는 다중이 직접적으로 정치가이듯이 다중을 대의하는 정치가들도 다중의 일부로서 다중에 복무하는 정치-노동자, 노동-정치가일 것이다. 다중이 직접적으로 정치-노동자, 노동-정치가인 조건에서 대의제가 기능한다면, 그것은 오프라인 다중정치플랫폼(집회)과 온라인 다중정치플랫폼을 통해 형성될 다중의 헌법의지(이른바 ‘민심’과 ‘민의’)에 근거해야 할 것이다. 대의자들은 다중의 이 헌법의지로부터 분리되지 않는 한에서만 위임민주주의 정치행동을 할 수 있고 그 한계를 벗어날 때에는 소환-해임되는 것을 받아들여야 할 것이다. 대의하는 정치-노동자의 소득은 다중의 평균소득을 넘어서는 안 될 것이다. 군주제적 대의민주주의에서 대의 정치가들이 전유하고 향유해 온 정치지대는 다중의 보편적 기본소득으로 재전유되고 사회화되어야 할 것이다. 이런 방식으로 절대민주주의는 대의민주주의를 민주화하고, 직접민주주의를 민주화하며, 집회민주주의와 일상민주주의를 민주화하는 힘으로 기능할 것이다. 모든 사람의 절대적 구성역량과 헌법의지에 의한 모든 민주주의의 절대적 민주화, 이것이 촛불다중혁명이 가리키는 이정표다.
 

Respondi